Το Δράν

Ας σηκωσει το χέρι του

Ας σηκώσει το χέρι του!

Όποιος νομίζει πως μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Ας σηκώσει το χέρι του!

Τί νομίζει δηλαδή; Ότι θα επιβάλλει τη νοοτροπία του στον υπόλοιπο κόσμο ή ότι ο υπόλοιπος κόσμος θα παραδειγματιστεί από εκείνον;

Είναι πραγματικά αδιανόητο το γεγονός πως σχεδόν όλα τα προβλήματα της ανθρωπότητας πηγάζουν από τον ίδιο τον άνθρωπο! Και το καλύτερο; Ο άνθρωπος καλείται να λύσει όλον αυτόν το σωρό προβλημάτων με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και να βγει αλώβητος από όλη αυτή τη διαδικασία.

Πώς είναι δυνατόν το πιο εξελιγμένο είδος πάνω στον πλανήτη να έχει καταντήσει έτσι; Ο άνθρωπος να απειλείται από τον ίδιο τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος να τρώει κυριολεκτικά και μεταφορικά τη σάρκα του συνανθρώπου του. Δε καταλαβαίνουμε ότι τρωγόμαστε μεταξύ μας, εμείς για εμάς! Πού θα οδηγήσει όλο αυτό; Θα σταματήσει κάποτε; Πότε θα καταλάβουμε ότι δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα και με κανέναν; Είμαστε όλοι ίδιοι. Απλώς μας διαχωρίζουν κάποια εξωτερικά χαρακτηριστικά. Είμαστε φτιαγμένοι από τα ίδια υλικά, με την ίδια συνταγή.

Αντί να εκμεταλλευτούμε το δώρο της ζωής – που μας χαρίζεται απλόχερα, χωρίς να το επιλέξουμε – ώστε να κάνουμε αξέχαστο το ταξίδι μας στον κόσμο αυτό, λερώνουμε την καθημερινότητα μας με λάσπη. Όταν κυλιέσαι συνέχεια στη λάσπη, βέβαια, δε φεύγει εύκολα ο λεκές.

Δυστυχώς ο άνθρωπος γεννιέται για να επιβιώνει και όχι για να ζει. Δέχεται καθημερινά αμέτρητα ερεθίσματα που τον πιέζουν, τον στεναχωρούν, τον περιορίζουν και εκείνος υποχρεούται να τα αγνοεί, να μην τα αφήνει να εισβάλουν στο σώμα και το μυαλό του. Υποχρεούται να παίζει άρτια τους ρόλους του. Να εκτελεί κάθε πράξη ως εργαζόμενος, ως γονέας, ως παιδί, ως σύντροφος, ως φίλος, ως ενεργός πολίτης κλπ. Πρόκειται για κάποια ‘ανώτερη’ δύναμη, η οποία τον αναγκάζει να λειτουργεί σαν μηχανή. Του απαγορεύει να κάνει λάθη, του απαγορεύει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του και να ζητά <<Συγγνώμη>>. Δεν τον αφήνει να ηρεμήσει καθόλου, δεν του επιτρέπει να αρρωσταίνει και να μην επιτελεί σωστά το έργο του με αμείωτο ρυθμό. Κι όμως είμαστε το πιο άρρωστο είδος που έχει υπάρξει ποτέ. Ίσως να μας αξίζουν όλα αυτά τα ‘κακά’ που συμβαίνουν και πολλαπλασιάζονται με ταχύτατους ρυθμούς. Εμείς τα προκαλούμε έμμεσα και άμεσα. Αυτό χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε για αρχή. Μην συμπεριφερόμαστε με τρόπο τέτοιον ώστε να βολευόμαστε μόνο εμείς. Ο εαυτός μου και μετά το χάος. Δεν οδηγεί πουθενά αυτό. Απαιτείται συλλογική προσπάθεια, όχι μόνο για το σήμερα, αλλά και το αύριο. Θα έρθουν κι άλλες γενιές μετά από εμάς. Γιατί να αφήσουμε τα παιδιά αυτά να ‘καούν’ σ’ έναν τόπο που βράζει; Γιατί να τα καταδικάσουμε να υπάρχουν σε μια κόλαση; Απλώς θα υπάρχουν, όπως κάνει τόσα χρόνια ο άνθρωπος. Υπάρχει για να πληρώνει, υπάρχει για να είναι ‘σωστός’ στα πάντα, υπάρχει για να μην μπορεί να ευχαριστηθεί τις απλές στιγμές. Αυτές είναι που μένουν στην τελική. Μόνο αυτές μπορούμε να κουβαλάμε πάντα και παντού. Είναι αναρίθμητες και όμως δε μας βαραίνουν. Αντιθέτως, μας γεμίζουν και πλάθουν αυτό ακριβώς που είμαστε. Μάλλον μόνο αυτό έχουμε να χωρίσουμε. Τις στιγμές και τις αναμνήσεις μας.

Αρκεί, λοιπόν, ένας μονάχα άνθρωπος να κάνει την αλλαγή. Ώστε να παραδειγματιστούν οι γύρω του και να τον αντιγράψουν. Δεν πειράζει που θα είναι αντιγραφή, αρκεί να είναι ‘ πιστή’ και μέσα από την καρδιά του καθενός. Όποιος προσποιείται· φαίνεται. Ας μην πέσουμε, τότε, να ‘φάμε’ αυτόν τον έναν επειδή διαφέρει. Ας δούμε τί είναι αυτό που κάνει καλά και ας ‘πάρουμε’ ότι μπορούμε από αυτόν. Σίγουρα κάτι θα μας διδάξει. Κάτι που θα μας διαμορφώσει ακόμη περισσότερο σαν προσωπικότητες.

Πώς τα καταφέρνει ο άνθρωπος να είναι συγχρόνως το πιο αγαπητό, αλλά και πιο μισητό πλάσμα πάνω στη γη;!

Δε ξέρω για εσάς, ωστόσο εγώ σηκώνω το χέρι! Μπορεί να ονειρεύομαι, μπορεί να ζω στο δικό μου συννεφάκι, μα ο κόσμος αυτός πρέπει να αλλάξει!

Μαιρηάννα Σωτηροπούλου

20/07/2022